Documenten‎ > ‎In Memoriam‎ > ‎

IM Luc Ebrard


In memoriam
Luc Ebrard
(1923-1971)


Op 10 november overleed te St.-Martens-Bodegem onze goede vriend Luc Ebrard.

Slechts 48 jaar oud is zijn heengaan voor vrouw en kinderen een zeer zware beproeving. Door alle zorgen en moeilijkheden heen heeft hij getracht voor zijn gezin een goede vader te zijn. Aan hen allen bieden wij onze deelneming aan.

Ook wij, zijn vrienden en kennissen, zullen zijn vertrouwde figuur missen. Onder de last van zijn jarenlange ontredderde gezondheid wist hij desondanks een nooit aflatende bedrijvigheid te ontplooien.

Nauwgezet, soms pijnlijk systematisch, nooit improviserend, altijd doordacht en met kennis van zaken, gaf hij het beste van zichzelf in een ononderbroken meer dan twintig jaar lange aktiviteit in dienst van de Heemkunde en de Folklore.

Met zijn grote belezenheid en vakkennis, als boekenwurm en  bibliofiel, kende hij zijn lievelingsvak door en door. Hij droeg zijn streek, zijn dorp met heden en verleden, in zijn hart. Hij heeft zich onverpoosd en onverdroten ingezet voor "zijn" Verbond voor Heemkunde en voor Heemkring Ascania. Aan alle initiatieven nam hij deel. Hij was de stuwende kracht van tentoonstellingen, uitstappen en vergaderingen. Hij lag aan de basis van onze dokumentatie- en archiefverzameling.

Klonk zijn kritiek soms bitter of was er een wrange ondertoon in zijn kommentaar, het moet erkend: het was zonder wrok, zonder jaloezie, met de zin voor rechtlijnige waarheid, met de beste bedoelingen, met de liefde voor eenvoudige dingen, met appreciatie voor andermans initiatieven en werk. Steeds was hij bereid te helpen.

Véél heeft hij gepresteerd. Hij verleende zijn medewerking aan vele tijdschriften, inzonderheid aan "Ons Heem" en "Ascania". Zijn werk, "Analytische Bibliografie van Asse", verschenen in 1962, is voor Asse van zeer grote betekenis. Hij hield er zich nog geregeld mee bezig om aanvullingen en verbeteringen te zoeken.

Groot was zijn aandeel in het Huldealbum Karel de Bauw en in het nog te verschijnen huldeboek Eugeen Van den Broeck.

Geestdriftig gestemd om zijn pas verworven benoeming tot historisch archivaris van de Kredietbank had hij zich voorgenomen ook daar zijn taak naar behoren te volbrengen.

Het heeft niet mogen zijn. Wij verliezen in hem een meer dan toegewijd medewerker.
Voor hen die achterblijven met de leegte van zijn verscheiden is dit In Memoriam een schrale troost. Wij hopen toch dat onze gevoelens van oprechte .dank en bewondering voor Luc, hen zullen helpen in deze uren van intense droefheid.

Heemkring Ascania

Dokter Jozef Weyns schreef het doodsprentje:

Daar is verslagenheid, verbijstering, in een huis, in een vriendenkring. Nog in de kracht der jaren is geveld een geliefd man, een onverdroten werker, een nobele idealist, een trouwe vriend, een volk- en heemverbonden mens. Hem zat het hart op de goede plaats, want trouwhartig en openhartig was hij, rechtvaardig, mild en goed. Brabant, diens mensen en dingen, waren hem dierbaar; hij heeft ze met werk en geschrift gediend. Zijn geboortedorp Asse schonk hij een voorbeeldige dorpsmonografie, aan zijn geliefd Verbond voor Heemkunde, door zijn toewijding, een pijler waarop het kon stutten. Voor zijn vrienden van het Verbondsbestuur was hij tot een deel van hemzelf geworden. Zijn ijver en zelfstudie maakten hem deskundig op het gebied van de bibliotheekwetenschap, volkskunde, heemkunde.

Het boek en wat gedrukt is, waren hem lief, en hij verzamelde oordeelkundig wat hij kon. Niet om gewin was het hem in dit leven te doen, maar om wat morele waarde heeft: gezin, volk, heem. Zijn mening gaf hij openhartig, zijn vriendschap met de vanzelfsprekendheid van wat niet berekend wordt. De misslagen van het leven spaarden hem niet. Schier op de dool was hij, nog in de loop van dit jaar, op zoek naar de passende heemstee. Nu was hij in die zoete have beland, en eindelijk was erkenning in zijn werkkring hem tebeurtgevallen - door zijn degelijkheid en toewijding - en daardoor een boeiend arbeidsveld hem geschonken: - en toen werd hij naar der mensen laatste, eeuwige Thuishave opgeroepen. Er rest een onmeetbare leemte, een werkpost die onbezet zal blijven, een afgrond van verdriet...

Uit Ascania tijdschrift - jaargang 1971

Comments