Documenten‎ > ‎In Memoriam‎ > ‎

IM Eugeen Van den Broeck


In memoriam
Eugeen Van den Broeck
(1910-1997)


Dit Ascanianummer moest de eerste dagen van maart verschijnen, maar de persen zijn even stilgelegd, de opmaak aangepast voor een In Memoriam. Eugeen Van den Broeck is na een kort ziekbed op 5 maart 1997 overleden en Ascania rouwt om het heengaan van zijn ondervoorzitter.

 
Ook Asse rouwt, want Zjeun was zonder twijfel zijn bekendste ingezetene.
 
Zovelen zullen dezer dagen aan hem denken, aan zijn redacteurschap in de pionierstijd van Ons Volk Ontwaakt; aan zijn bijdragen in De Asschenaar, zijn volksverhalen en zijn typeringen van jubilerende paren na 50 jaar huwelijk; aan zijn zesjarige zittingsperiode als gemeenteraadslid (het fietsende raadslid !) en aan zijn jaarlijkse bedeltochten in Asse en brede omgeving als een van de Drie Koningen; aan de Breughelfanfare en aan zijn opborrelende fantasie bij stoeten en feesten, want hij voelde zich gelukkig wanneer hij de mensen blij kon maken met elementen uit de streekgebonden volkscultuur; de creatie van de hopduvel is daarvan het opmerkelijkste voorbeeld.
 
Hij had de gave van het woord, het gesproken woord in krachtige formulering, nu eens luchtig, dan weer dwingend; het geschreven woord, op rijm of in proza met literaire inslag.
 
In hart en nieren was hij een zoon van het Edele Brabant en de waarden van zijn voorgeslacht wou hij in zijn eigen leven integreren : Vlaamse overtuiging waarvoor hij in de nadagen van de oorlog een onterechte tol heeft betaald, een persoonlijk geloof, liefde voor zijn eigen streek en dienstbaarheid tegenover allen die in West-Brabant een beroep op hem deden.
 
In nog ruimere kring dan de lokale of de regionale genoot Eugeen Van den Broeck bekendheid met zijn knipwerk, als een van de allerlaatste vertegenwoordigers van die tak van volkskunst. In een duidelijk herkenbare stijl heeft hij voor vele tientallen feestelingen gelegenheids-knipwerk gemaakt en daarnaast voor zich zelf fijnzinnig dichtwerk in knipvorm.
 
Na een werkzaam en rechtlijnig leven heeft hij nu zijn eindbestemming bereikt. Wij zijn bedroefd om zijn heengaan en tegelijk trots, omdat hij een van de onzen was.
 
Is er een mooiere kroon voor een dode denkbaar dan te weten, dat hij in het collectieve geheugen van Asse en van vele vrienden in Vlaanderen zal blijven leven ?
 
Heemkring Ascania

Uit Ascania tijdschrift - jaargang 1997-1
Comments