Koppen van bij ons:
Pië van Sijbes
door Karel de Bauw
(uit tijdschrift Ascania 1978-1)
De boerderij van Pië van Sijbes ligt op de kronkelweg die van de kerk van Bekkerzeel naar 't Waerboomhof loopt, juist aan de draai waar de bergop begint, 't Waerboomhof van nonkel Stant staat op militaire kaarten duidelijk strategisch aangetekend op de kop van de Mertensstraat. De schuur staat op Bekkerzeels grondgebied, het woonhuis op Groot-Bijgaarden en de ast op Zellik. Opnieuw vanuit deze hoeve werd de boerderij van Sijbes mij aanbevolen. Ik zou daar ne schone boer aantreffen. En inderdaad. Een slanke, rijzige ernstige oude boer. Hij droeg een proper kortgeknipt wit snorreken en hij smoorde de asbestpijp. Ik had weinig moeite om met die goede man dadelijk vriendschap te sluiten. Wanneer men vertrouwd is met het boerenleven en van de boer zelf houdt is het ijs vlug gebroken. Pië was vroeger nen beste landbouwer geweest en schone vruchten gewonnen. Nu was hij tachtig en zijn land had hij reeds enkele jaren laten gaan. Zo gaat het steeds: de jonge boer pakt zoveel mogelijk aan, de oude laat zoveel mogelijk gaan. Het eeuwige boerenritme. De eigen kinderen hadden de boerenstiel verlaten en de kleinzoon woonde met vrouwtje Rosalie op de doening. Zoals dat overal gebeurt werd de stee nog bewerkt.
Pië zou pozeren, hij had tijd en wou zoiets meemaken. Wij begonnen met de "zijden muts", een kopje van 30x40. Pis kwam af en toe eens kijken en kon zijn bewondering niet verbergen. Hij was zelfs gelukkig dat hij uitverkoren was en ging zijn belevenissen aan de buren vertellen. Het tweede stuk zou "ernstige Pachter" worden. Groot formaat. Pië pozeerde met zijn zwierige grote strooien zomerhoed met de pijp in de tandeloze mond en in vloerenbroek en hemdsmouwen. Om een schone belichting te bekomen hadden wij de plaats achteraan de woonkamer ingenomen. Daar was het gunstige noorderraam. Hij bleef voorbeeldig in goede houding. Is 't zo goed, zou het goed lukken?... dat waren de steeds weerkerende woorden. Toen wij omtrent halverwege de afgewerkte schilderij waren en Pië - na een rustje - opnieuw de voorbeeldige poze innam, werden wij gestoord door een geklop op de deur. 't Was meneer Pastoor. Ik kende hem, want hij kwam wekelijks met zijn zuster een kaartje leggen in 't Waerboomhof. Rosalie was in de stee.
Met een korte goeiendag en wat vreemde blikken op de schildersinstallatie, ging hij naar Pië toe. Toen hij zag dat Pië in pozeerhouding bleef begon meneer Pastoor te lachen als iemand die de zotste dingen voor zich zag. Hij bekeek verwonderd de halfafgewerkte schilderij en zei dat Pië daar veel te fier, te glorieus opstond, en dat hij het niet kon verstaan dat hij, Pië van Sijbes, zich tot zoiets lenen wou en hoe het mogelijk was zo met hem de zot te laten houden. Dat hij ne kloot van ne vent was en dat ze hem, meneer Pastoor, zo ver niet zouden krijgen, dat hij zich echt vernederde en...
De maat liep over. Ik vroeg meneer Pastoor even met mij naar buiten te gaan, dat ik hem iets vertrouwelijk wou zeggen. Ik vroeg hem heel beleefd of hij de geschiedenis van de schildersateliers uit vroegere eeuwen wou leren kennen, of hij eens wou navragen hoe onze groten als Rubens, Teniers, Rembrandt, Brouwer te werk gingen en of hij wou ophouden met welwillende mensen te vernederen die een schilder willen helpen, die... Ik kon niet verder spreken. De deur ging open en Pië stond daar in de opening en kwam langzaam naar de priester toe: Meneer Pastoor, ik meen te mogen geloven dat de persoon die JESUS uitbeeldt op de schilderij in de kerk, ne man is gelijk ik. Was die man ook ne kloot van ne vent, meneer Pastoor ?
Dank u Pië van Sijbes.
Karel de Bauw
